“Psychose, ja, tis weer van dat.”
 - April 2016 voor VZW De Achthoek
-Dries Dulsster

Door de jaren heen is het me wel vaker opgevallen dat men de lacaniaanse psychoanalyse verwijt dat men bij een klinische gevalsbespreking de casus telkens reduceert tot een psychotisch logica. Voor de bespreking horen we: “Ze zullen er wel weer psychose van maken”, tijdens: “maar jullie maken er wel vaker psychose van”, na de bespreking: “Ze hebben er weer psychose van gemaakt”.
 Het is een kritiek die niet alleen aanwezig is binnen de analytische wereld, maar ook gevoelig ligt binnen de gezondheidszorg zelf. Daar botsen we dan met de term ‘psychose’ op totaal andere reacties en lijkt er een enorme spraakverwarring te zijn tussen de DSM-diagnose van psychose en de structuurdiagnose van psychose.

Er blijken hieromtrent veel frustraties aanwezig te zijn. In deze lezing wil ik dan op dit alles ook eens dieper ingaan. Waarom roept het idee van psychose zoveel weerstand op? Waarom is het vanuit een lacaniaans perspectief zo belangrijk om de (psychotische) logica te onderscheiden en wat wordt hier eigenlijk precies mee bedoelt? Is het daarnaast vanuit een lacaniaans perspectief wel nog nodig om over psychose te spreken?

 

Dries Dulsster is werkzaam aan de Ugent als doctoraatsassistent, is lid van de Kring voor Psychoanalyse van de New Lacanian School en heeft een privépraktijk te Gent. (dries.dulsster@ugent.be)

vzw Work In Progress - Gaversstraat 100 - 8530 Harelbeke - 056/64 94 09